Volg ons op Twitter Volg ons op Facebook Magazine voor Informatie en Fantasie
20-09-2018

Home Hij van haar Eddie de Mepper Wiekie Grasprikken Strip Links Archief Contact

Van de redactie

Gelezen: Mensen gaan de brug pas over wanneer ze verlangen naar de overkant
('t Haasje)

Advertenties


Bauke

Op 16 juli 2017 heb ik een nieuw woord geleerd: mollemalen. Ik kreeg, toen ik het voor deze column intypte, een kringellijntje onder het woord ten teken dat het (nog) niet bestaat in de Nederlandse taal. Heb het snel toegevoegd. Zo, dat is een woord dat in ieder geval in mijn woordenboek staat. Nu de rest van Nederland nog.

Bauke Mollema won op die gedenkwaardige zestiende juli 2017 een zware etappe in de Tour de France. 30 Kilometer voor het einde van de etappe besloot hij om er vandoor te gaan uit de kopgroep. Hij bedacht zich geen moment; de kopgroep viel een beetje stil en Bauke dacht als Groningse tegen-de-wind-fietser: er komt en blijft tegenwind, ik heb concurrenten en wanneer ik die meeneem naar de streep, win ik niet. Dus dan maar alleen. En, als tegen-de-wind-fietser ben ik op mijn sterkst. Dat heb ik al veel eerder laten zien in een kleine koers in Spanje, toen niemand mij nog kende... ik met mijn flaporen en veel te grote koersbroek.


Bauke Mollema

Zijn ploeggenoten, onder wie El Pistolero, kunnen blij zijn en moeten hem knuffelen. De winst in een touretappe, de wens van iedere ploeg, iedere renner, is binnen.

Het leidde tot heel veel, ook in Nederland. De verslagevers en ook de verzorgers van de Avondetappe riepen in koor dat de manier van koersen van Bauke echt 'mollemalen' is. Het werd tegen de finish aan ter plekke bedacht en al bijna een hype. Direct werden verklarende woorden voor het begrip mollemalen (ik kan het niet vaak genoeg zeggen) gegeven: beuken, harken, slingeren, duwen, trekken, blijven gaan als je benen janken en je longblaasjes ploffen. Zo verklaarde de naamgever, Thijs Zonneveld. Ik zou daar nog aan toe willen voegen: dwars op de fiets zitten, de fiets uit elkaar trekken, en nog meer van dat soort uitdrukkingen. Zo heb ik de laatste 30 kilometer van die gedenkwaardige etappe beleefd, ook aangespoord door de verslaggevers.

En, wanneer voetballers één of meer woorden en uitdrukkingen de in de Grote Van Dale kunnen krijgen... dan past mollemalen daar helemaal tussen.

Inmiddels heeft Van Dale hoofdredacteur Den Boon verzoeken via e-mail en twitter gekregen om mollemalen in het woordenboek te plaatsen. 'Ik heb het genoteerd en we zullen zien hoe vaak dit gebruikt gaat worden', zegt hij.

Zo kan één touretappe bijdragen aan de verrijking van de Nederlandse taal. En, het woord past ook wel binnen de Nederlandse mentaliteit.

© Hein (18-07-2017)

Reakties sturen naar grasprikkken@deleiderdorper.nl.

De kunstwerken van Marte Röling

Op 10 oktober 2015 was de reünie van oud- raadsleden en oud-wethouders. Ik heb tijdens de ochtendsessie in het gemeentehuis weer eens een lans gebroken voor het terughangen en daarmee voor iedereen toegankelijk maken van de kunstwerken van Marte Röling. Zij heeft deze kunstwerken in opdracht van de gemeente Leiderdorp gemaakt. In 1985 zijn deze opgehangen in de raadzaal. Na de verhuizing naar het nieuwe gemeentehuis zijn deze de geschiedenis van Leiderdorp verbeeldende kunstwerken naar een zijgangetje 'verbannen'. Onderstaand mijn bijdrage, een pleidooi waarmee de aanwezige oud-raadsleden van harte instemden.

Onlangs had ik weer een vergadering van de WMO-adviesraad. In de gang naar de vergaderzaaltjes meende ik in de hoek een vrouwenfiguur in zwart gekleed te ontwaren en nam enig snikken waar.

Aangetrokken door het geluid en de figuur wilde ik een blik op de daar hangende kunstwerken van Marte Röling werpen. Helaas van te dichtbij zijn ze niet te bekijken en te bewonderen. Zacht stamelde de vrouwenfiguur in de hoek: "Ik verkommer, ik verkommer, ik verga zonder dat de nieuwe Leiderdorper het heeft gezien".

We schrijven 1985. Een schare schaars geklede schoonheden, door hun verschijning bij menig raads- en collegelid, en niet te vergeten de bodes, rode oortjes veroorzakend, is aan het werk in de raadzaal. Marte Röling, in het zwart, en Henk Jurriaans in zijn lange leren jas kijken toe en helpen mee. De kunstwerken worden opgehangen. Zo hangt het goed, zo komt Leiderdorp uit de verf, de geschiedenis duidelijk in het zicht van eenieder die de zaal der democratie bezoekt. Wij waren erbij. We zagen dat het goed was. Ik meende zelfs dat het Beatrixkunstwerk dat Marte heeft gemaakt extra glimlachte.

De geschiedenis, inclusief het ingekleurde plantje, een wens van menig bij de voorbereiding betrokken raadslid, verbeeld en tentoongesteld in een passende ruimte. Een ruimte waar je op gepaste afstand de kunstwerken kon bekijken. Niet alleen waren de kunstwerken onderwerp van gesprek voor de aanvang van de raadsvergadering, ook leerlingen van basisscholen kregen in die zaal aan de hand ervan geschiedenisles.

Marte sliep tijdens het ontstaan van de inmiddels zeer kostbare kunstwerken samen met haar schaars geklede schoonheden tussen de kunstwerken in wording: "Gedurende de tijd, dat ik hieraan werkte, sliep ik op de grond van mijn atelier omringd door de tekeningen, was ik 'n soort kluizenaar om niet mijn concentratie te verstoren".

Toen wij als oud-raadsleden hier twee jaar geleden werden ontvangen zijn verbaal pogingen ondernomen om de kunstwerken weer op die plaats te hangen, waarvoor ze zijn bestemd. Scylla en Charybdis zijn getrotseerd... Helaas.

Wij als oud raads- en oud collegeleden roepen hierbij het college op om te bevorderen c.q. te organiseren dat de kunstwerken die nu verkommeren in een achterafgangetje, weer díe plek krijgen die ze verdienen: de geschiedenis in het zicht van de Leiderdorper of regiogenoot of andere bezoeker die van het bestaan en de inhoud kennis willen nemen, en opdat zij er kennis van nemen.

We zien graag de uitnodiging van het moment waarop de kunstwerken op hun nieuwe voor iedereen toegankelijke plek worden onthuld. Dan zal de zwartgeklede vrouwenfiguur in de gang ophouden met snikken.. Immers, zij is Marte...

© Hein (14-10-2015)

Reakties sturen naar grasprikkken@deleiderdorper.nl.

Twitter en de gevolgen ervan

Bijna iedere dag kijk ik even op twitter. Zien of er nog leuke, ontroerende, spannende berichten op staan. 'n Grappig bericht als 'Zouden we nu blauwe kaas hebben als er vroeger een houdbaarheidsdatum was geweest?' (Loesje) zet je toch aan het denken.

Scrollend over het scherm van mijn onlangs aangeschafte smartphone kwam ik een bericht tegen 'Kunnen ze bij de VVD niet spellen?’ met als afzender De Leiderdorper. M'n hart begon te bonzen... De Leiderdorper weer actief? Ik volgde de site wel maar er zat de laatste jaren zo weinig verandering in, geen updates, geen nieuwe, spannende, leuke dingen... Snel naar de site.

En ja hoor!... de site is weer helemaal actief en up to date. Naast bekende namen als Eddie de Mepper en Eddy Baantjerij zag ik ook nieuwe namen als Hij van Haar en Ben ’t Haasje.

De activiteiten op de site riepen hard tegen mijn innerlijk: "Jij moet ook weer aan de bak en je bijdrage leveren aan de site!"

Dat ga ik dus ook weer doen. Gewoon, met enige (on)regelmatigheid een column onder Grasprikken.

Ik zal proberen om niet in het vaarwater te zitten van die Leiderdorpers (zijn het wel Leiderdorpers? Komen ze van elders?) die de site weer nieuw leven hebben ingeblazen. Het zal soms lastig zijn, maar toch.

De gemeenteraadsverkiezingen komen er aan. Voldoende stof om over te praten.

© Hein (29-01-2014)

Reakties sturen naar grasprikkken@deleiderdorper.nl.

Vlaggen

Een fleurige voorpagina van het Leiderdorps Weekblad van 14 september 2011, dat zonder meer.

Vlaggen versieren en omlijsten vele berichten die zijn samengebald. Je denkt dan automatisch mooi, het gaat goed. Dat ziet er weer leuk en lezenswaard uit. Dat is deels zo.

Zie de vlag die een pand bij de Doesbrug siert: de vlag van open Monumentendag. Een grappige foto waar verleden (de winkeltjes) en heden (het autostaal) zijn verenigd. Zo gaat het goed samen, wanneer de auto's aan de kant staan en de mens al dan niet met fiets gewoon weer eens kan kuieren. Jammer genoeg is dat slechts een weekend per jaar.

De realiteit van alledag wordt in het hart van de pagina weergegeven door de perikelen, die een rechterlijke uitspraak ter zake van de Ommedijk (een bruisend woon- en zorgcomplex voor de hele omgeving...), heeft veroorzaakt. De uitspraak verrast Rijnhart Wonen! Hoe is dat nu mogelijk. Het ligt toch voor de hand wanneer je niet of niet volledig denkt aan de parkeergelegenheid, een procedure aan je broek krijgt? Zeker wanneer de kolos de Ommedijk ongeveer geheel in functie is. Zeker wanneer bekend is dat een onderzoek naar de parkeersituatie tot de nodige vraagtekens heeft geleid. En, een procedure, in dit geval bij de Haagse Rechtbank, kan ook behoren tot het leven van alledag. Het is vervelend dat de bewoners tijdelijk althans de klos zijn. Dan past een opmerking van een van de geïnterviewden niet: de bezwaarmakers hadden moeten wachten totdat alle werkzaamheden zijn afgerond. Dat is pure omkering.

Deze gebeurtenissen halen het niet bij de foto waarop burgemeesters vlaggen laten wapperen. Drie burgemeesters staan in het aquaduct van de A4. Twee burgemeesters staan er lachend bij met hun gemeentevlag aan een mooie stok, als waren zij vendelzwaaiers. Lekker strak. Eén burgemeester staat met de Leiderdorpse vlag in zijn handen, beetje gevouwen, beetje gekreukeld, met een houding zo van 'wat moet ik eigenlijk met dat ding', of 'het is wel een hele grote zakdoek'. Nota bene op eigen gemeentelijk terrein hangt de vlag die eigenlijk fier aan de stok geregen in de hand van de oppervendelzwaaier op de voorgrond had moeten wapperen, er maar een beetje beteuterd bij...

© Hein (14-09-2011)

Reakties sturen naar grasprikkken@deleiderdorper.nl.
Advertentie
Niets van deze website mag worden gekopieerd, gedupliceerd, gemirrord, vertaald, aangepast of verspreid zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de hoofdredacteur van De Leiderdorper, wie dat dan ook moge zijn.

© 2002-2018 HMM Productions (Webdesign)